In 1960 waagde de Franse kunstenaar Yves Klein (1928-1962) een sprong in het luchtledige. Zijn werk Le Saut dans le Vide (een sprong in de leegte) is een vroeg voorbeeld van analoge fotomontage. Hij omarmt de vrijheid van de leegte en lijkt op het punt te staan weg te vliegen ofwel neer te kunnen storten. De kans op falen weerhoudt ons vaak een risico te nemen. Maar zonder risico, geen groei.
Als je in een veilige, gecontroleerde omgeving, stap voor stap kan oefenen om te gaan met het gevoel en de gedachte ‘niet te weten wat er komen zal’, zal je dan vaker kiezen voor het onbekende?
Isabelle Bisseling deed cultuurhistorisch en (neuro)biologisch onderzoek naar de kleur blauw en ontdekte dat ons oog anders op de kleur blauw reageert dan op andere kleuren.[1]Waarneming van de kleur blauw uit zich in een ervaring die niet alleen rustgevend is voor ons oog en brein, maar tevens actief aanzet tot contemplatie en verbeelding.
Daarbij wordt de kleur blauw door de mens al eeuwenlang verbonden aan het immateriële, het ongrijpbare, alles dat niet te bevatten is. Ook culturele theoriën van o.a. Yves Klein, Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832), Wassily Kandinsky (1866‐1944) en James Turrell (1943), beamen deze associatie met de kleur blauw. Het blauw is volkomen leeg: alles is er mogelijk.
Isabelle Bisseling beoogt de resultaten van haar wetenschappelijke onderzoek in te zetten in een Mixed-Reality Experience, en zo een context te creëren waar bezoekers hun grenzen kunnen verleggen met behulp van de kleur blauw. ‘Ik hoop mensen te kunnen verleiden om vaker het onbekende te verkiezen boven het vertrouwde’.
[1]Isabelle Bisseling, ‘Blauw Bekeken: de natuurlijke perceptie van de kleur blauw in culturele uitingen’, Desipientia: Kunsthistorisch Tijdschrift (2016), 2: Het Ruime Sop, 39-42. (ISSN: 1386-1069)
